
Búbal dende o lonxe
Concurso da cara máis graciosa comendo mortadela sen tocala coas mans. Unha das gañadoras,eu! 
Un dos recunchos de Búbal
Alumnos de Zaragoza e de Lalín despois do xuizo da bruxaHoxe xa se cumpre unha semana dende que cheguei desa fermosa viaxe que nunca esquecerei. Non sei se sería pola compañía, se sería o lugar, aínda non o sei con certeza, pero o que si podo dicir é que veño encantada e maravillada.
Eses 6 días serán inesquecibles.
O instituto que nos acompañou era de Zaragoza. Xa o primeiro día entablamos boa amizade con eles e todo, claro está que o peor foi despois a despedida.
A parte de traballar ("tajos" para eles, tipo carrexar pedras, limpar a depuradora, limpar todas as habitación, pór a mesa, etc) tamén tivemos moitas excursións, na que puidemos estar na neve aló nun dos altos...
Tamén tivemos diversos talleres, eu escollín o de facer cestas e a escalada. Ámbolos dous encantáronme, pero máis a escalada, e que iso de subir polas paredes dunha casa non cho deixan facer aquí en Lalín, e xa que por unha vez me deixan pois ala.
Nas cestas tivemos que ir recoller o material para facelas, e despois elaborar a cesta.
Pero creo que outras das cousas que máis me gustou pois eran os amenceres e as noites. As alboradas porque era abrir as contras das ventás e ver a paisaxe toda nevada. Só se pode definir cunha palabra: Marabilloso!
As noites, pois basicamente porque podías camiñar polo pobo na compaña dos teus amigos, podías ir para a igrexa (que era como o noso local de diversión) podías ir ler o xornal, moitas cousas, pero sempre sen as novas tecnoloxías. Era o colmo tamén que apenas había cobertura, pero aínda así sobrevivín. Eu se puidera repetiría!!
E como ben nos dixeron alí: "Cuando vuestros padres, abuelos, tíos, amigos... os pregunten que qué tal lo pasasteis, decidles que es imposible de explicar porque Búbal hay que vivirlo"
Frase que sempre me quedará na memoria. Ou como a lenda da luz do val, que consistía en que unha luz misteriosa, aos novos visitantes daquela zona sempre lle afectaba ao corazón, é dicir que sempre se acababan namorando, pode ser que si que me afectara, porque namorar namoreime, pero do lugar jeje.
E claro que hai cousas que nos levamos de Búbal como: momentos irrepetibles, amizades inesquecibles, sensacións para o recordo... cousas que non levaramos para aló.
Tamén trouxemos expresión típicas tipo: "Pajaricoo, que só vo dar una zurrá"(traducido ao noso idioma,"Rapaz! que vas levar..!) ou "Kirrina, kirrina" (para chamar ás ovellas)
No inicio deixeivos algunhas das fotos (ter teño perto de 600 fotos e como que tantas non vou pór) espero que vos gusten(noutra ocasión porei máis)